Historia Bornego Sulinowa dzieli się na dwa okresy: niemiecki i radziecki. W obu miasto miało charakter tajny. Nie umieszczano go na mapach. Wojsko niemieckie i później Armia Czerwona miały tutaj swoją bazę i podziemne bunkry. Sama budowa miasta, operacje w nim przeprowadzane i okoliczności opuszczenia ośrodka przez Niemców w 1945 r. to największe II wojny światowej.

Borne Sulinowo było równie tajemnicze po wojnie. Po 1945 roku miejscowość stanowiła bazę Północnej Grupy Wojsk Układu Warszawskiego. Prawdopodobnie trzymano tutaj rakiety balistyczne, a na pewno wybudowano infrastrukturę przystosowaną do tego zadania. Świadczą o tym silosy zlokalizowane obok poligonu.

Dzisiaj tereny te pokrywają wrzosowiska, które z roku na rok stają się coraz rozleglejsze i zamazują świadectwa tajemniczych historii, a z drugiej strony dodają miastu jeszcze większego miru tajemniczości. To znakomite miejsce na zlot pojazdów militarnych.

O Bornym Sulinowie trudno było się dowiedzieć z oficjalnych atlasów i map. Drogi jakby nagle kończyły się gdzieś w lesie albo prowadziły nad jezioro Pile. Bardziej ciekawi natrafiali za Krągami na szlaban i uzbrojonych żołnierzy, którzy nakazali zawrócić. Na każdej z trzech dróg dojazdowych do Bornego Sulinowa stała budka strażnicza i szlaban. Ewidencja gruntów opisywała 18-hektarowy poligon jako "grunty leśne".